Gelijkwaardigheid, inclusiviteit, respect, grenzen en rechtvaardigheid, zijn dan ook belangrijke waarden binnen onze familie en mijn leven. Zo ook voor onze dochters.

Na afgelopen jaren, waarin in mijn leven deze waarden nogal eens aan het schudden geweest zijn, is er nu zo heel veel meer rust. Rust waarin voelbaar is wat vrijheid is voor míj. Vrijheid zit zoveel dieper dan alleen in ‘niet in oorlog zijn’. Ademruimte. Vrij durven kiezen voor jezelf omdat je voelt dat je niet alleen mág zijn, maar dat het ook de bedoeling is dat je er bént. En in dat besef jezelf, je lichaam en je hele zijn ook werkelijk bewonen. Afgelopen jaar daarin voor mijzelf belangrijke patronen doorbroken en stappen gezet.

Gisteravond zaten we met ons gezin bij elkaar. Ontroerend stil en verbonden. Samen kijkend naar de beelden van De Dam. En het raakte, zoals ze mij ieder jaar weer raken. En ik zag, dat het ook binnenkwam bij hen. Dit jaar bewuster dan anders. Deels door de tijd die ik zelf achter mij heb, deels door alles wat er mondiaal speelt.  Al die mensen in die voor mij zo vertrouwde stad. Samen. Samen herdenkend. Samen stil. En ineens was ik mij meer dan ik mij kan herinneren zo heel erg bewust van de verbinding die stilte brengt. Stilte in het algemeen en op 4 mei nu in het bijzonder.

Gisteravond voelend dat je daar in het centrum van Amsterdam of thuis, allemaal aanwezig bent voor hetzelfde: herdenken. Waar het breder in mijn beleving voor iedereen over hetzelfde gaat: we willen allemaal hetzelfde: mogen zijn wie je bent. Vrij leven wie je werkelijk bent. Ongeacht afkomst, huidskleur, andere uiterlijkheden, geaardheid, inkomen, opleiding, beroep of wat dan ook. Vrijheid komt in het geding zodra jouw gedrag de vrijheid van een ander raakt. En die zou nooit en te nimmer door een ander in gevaar gebracht mogen worden Overigens… ook niet door jezelf…

Herdenken kennen we allemaal, ieder op eigen wijze. En in die stilte, kwam ik weer bij mij. En tegelijkertijd ook weer bij hen die niet meer bij mij zijn in het Aardse en zo verbonden zijn met dat wat herdacht werd.

Stilte. Zo heel anders dan zwijgen. En ook 4 mei is verbonden met zwijgen. Wegkijken, zoals Mevrouw Halsema dat vorig jaar zo mooi benoemde. Stilte is in verbinding. Zwijgen is voor mij úit verbinding. Zwijgen is níet zeggen wat wél is. In zwijgen zit krapte. In zwijgen mag of kan iets of iemand níet zijn. Zwijgen doet pijn. Sluit uit. In stilte kun je in vrijheid voelen wat er in die krapte ligt en wat ruimte nodig heeft.

Stilte is zijn. Binnen stilte mag alles en iedereen zijn. In stilte vind je YIN. Jouw YIN en die van de ander. In stilte is de innerlijke natuur van eenieder gelijkwaardig. Anders in vorm en manifestatie, maar in de kern zo gelijk en verbonden met elkaar.

In stilte zit de vrijheid. Mogen zijn wie je bent. Verbinden. Samen een geheel. Doen wie je bent. Zeggen en stil zijn wie je bent. Samen zijn wie je bent. Het oneens zijn en nog steeds samen zijn. In mijn vele stiltes de afgelopen tijd, heb ik mijzelf weer teruggevonden. Viel ik weer ‘in elkaar’. Mocht ik weer zijn. Van mijzelf, omdat het daar in je volwassen leven mee begint. Hoe je start ook was. Zelfacceptatie. Mogen zijn. Zoals iedereen wil en mag zijn. Laten we meer stil- zijn.

Welkom om te zijn wie je bent, in mijn lessen en in onze opleidingen.

Natasja van der Loo – Hamstra